Borkum, bakermat van het waddentoerisme

Het grootste Duitse waddeneiland was al halverwege de negentiende eeuw, toen het allereerste toerisme op gang kwam, in trek bij de Duitse bevolking. In 1850 streken de eerste vakantiegangers neer op het eiland. Het werd  bekend dat een zeebad en de zoute lucht goed waren voor de gezondheid en Borkum werd één van de meest geliefde vakantiebestemmingen van Duitsland.

De Borkumers waren vriendelijk als altijd tegen de gasten maar ze keken wel vreemd op: wat deden al die deftige dames en heren daar toch op het strand? Met hun vreemde strandkarren, waarin ze zich omkleedden voor ze het water inrenden. Voor de Borkumers was de zee geen attractie maar een bron van leven en dood. Ze verdienden hun geld in de walvisvaart en waren bevreesd voor de macht van de zee.  Veel schepen strandden op het rif voor het eiland.

Wat de Borkumers toen nog niet wisten, was dat het toerisme de redding voor het eiland zou worden. Schaalvergroting in de visserij zorgde ervoor dat de walvisvaart op de Noordzee in  het slop raakte. Gelukkig hadden de vakantiegangers het op Borkum zo naar hun zin, dat ze sanatoria en hotels bouwden op het eiland. De Victoriaanse boulevard herinnert bezoekers van Borkum nog dagelijks aan de bloeitijd van het toerisme.

Ook de andere waddeneilanden ontdekten aan het begin van de twintigste eeuw het toerisme als alternatieve inkomstenbron voor de teloorgegane visserij. Nadat het toerisme eind jaren zestig een grote vlucht nam, werden de wadden één van de belangrijkste vakantiebestemmingen. Miljoenen mensen nemen jaarlijks, naar voorbeeld van de pioniers op Borkum, een duik in de Noordzee.